Enge knuffel

Kinderachtig

In Campingleven door Sanne KoxReageer

Soms maak ik weleens een onbedoeld goeie grap. Goeie grappen zijn überhaupt al zeldzaam bij mij, gezien ik wel fan ben van flauwe humor, maar heel af en toe komt er een goeie woordspeling uit, zoals toen ik gisteren vertelde dat mijn hart wel sneller ging kloppen van de cardiologie. Even bloedserieus (oh, die was ook niet uitgedacht), maar dat was een niet-geplande woordgrap.

Genoeg over mij. Kinderen zijn namelijk nog vele malen grappiger. Het is al niet meer op een hand te tellen hoe vaak ik al mijn lachen heb in moeten houden. In deze blog zou ik graag de grappigste situaties kort willenDe beruchte Jezustekening schetsen.

Jezustekening
Op een van mijn eerste dagen als animatrice kreeg ik van een Frans meisje een tekening in mijn handen gedrukt tijdens de miniclub. Geheel nietsvermoedend draaide ik het blaadje om en keek twijfelachtig naar de afbeelding die op mijn netvlies verscheen. Het leek wel een beetje op Jezus aan het kruis. Oei. Aarzelend vraag ik het meisje: ‘C’est qui?’, in de hoop dat het een onbedoelde gelijkenis betrof. Maar al gauw werd mijn vermoeden bevestigd. ‘C’est Jésu’, antwoordde ze zonder enige twijfel. Niet veel later kreeg ik van een ander (ongerelateerd!) jongetje een andere lugubere tekening. ‘Jésu’, vertelde hij er zelfverzekerd bij. Ai. En hoe moet je dáár nou op reageren?!

Flessenvoetbal
Flessenvoetbal is duidelijk iets wat niet zo bekend is in Frankrijk. Ik besloot op La Sténiole om flessenvoetbal als avondactiviteit op het programma te zetten, en aan het begin van de activiteit legde ik braaf eerst in het Frans, en daarna in het Nederlands, Engels en Duits uit hoe de vork in de steel zat. Beginnen maar.

Al gauw bleek dat er aan mijn uitleg iets essentieels ontbrak. Als je flessenvoetbal speelt op een voetbalveld met echte goals, is het voor de meeste kindjes wel duidelijk dat je die goals kunt negeren en je uitsluitend moet richten op de fles die tussen de benen van je tegenstander staan. Niet voor het specifieke Franse jongetje dat mij zo heeft laten lachen. Al gauw kwam ik er namelijk achter dat hij heel druk was om keer op keer in het onbewaakte goal te scoren aan de andere kant van het vak, waarna hij steevast hard begon te juichen. ‘Ehhh, excusez-moi?’ vroeg ik hem aarzelend na welgeteld het achtste doelpunt van de kleine sterspeler. Ik heb het spelletje nog maar een keer uitgelegd. Vanaf dat punt zijn er heel wat minder goals gescoord.

Wie is Marcel?
De kaartjes die ik iedere week uitprint voor Levend Stratego brengen het er niet zo goed vanaf. Om die reden print ik bij elk nieuw spel nieuwe kaartjes uit.

In de loop van deze specifieke avond kwam een jongen naar me toe met een al half verscheurd kaartje, waarna hij het geweldige idee aan mij vertelde om het puntenaantal aan de onderkant van het kaartje eraf te scheuren, ‘Omdat toch niemand de plaatjes herkent’. Ik antwoordde hem lachend dat dat niet zomaar kan, en dat ik bovendien bijvoorbeeld wel de Marshall zou herkennen, want die heeft immers een vlag. Ik zag dat de ogen van de jongen opeens begonnen te schitteren. Hij sprong nog net niet op om als een gek op zoek te gaan: ‘Wie is Marcel?!’ vroeg hij me opgejaagd. Als die Marcel de vlag Hd, dan zou hij hem eens! Lachend legde ik hem uit dat de Maarschalk ‘Marshall’ wordt genoemd in het Engels en ik het dus niet over een persoon, maar over een kaartje had. Het kwartje viel al snel. ‘Ohhhhh…’

De bal ruiken
Wordt er gevoetbald, dan verdwijnt er weleens een bal in de bosjes. Gelukkig zijn er dan heel wat sportieve jongetjes die me willen helpen met het halen van de bal. Zo is er ook Pepijn. Pepijn heeft een bijzondere gave, hij kan namelijk de bal ruiken. Zo vertelde hij me bloedserieus: ‘Sanne, als de bal weer in de bosjes ligt, zal ik hem wel halen. Ik kan de bal namelijk ruiken.’ Klinkt geloofwaardig, moet ik zeggen. Zeker een goeie gave om in te kunne zetten bij een fanatiek partijtje voetbal.

Geen tress
Als mama of papa even verdwijnt, schiet het er nog weleens in bij het achtergelaten kindje. Zo was er ook Mette. Mette was nogal verdrietig toen ik met mama en papa de afwas was gaan doen. Snikkend en snotterend komt ze ons tegemoet gerend. ‘Gaat het een beetje, meisje?’ vraag ik haar bezorgd. ‘Ja hoor,’ zei ze me, ‘Ik was wel bang, maar had gelukkig geen tress’. Fijn dat dat in ieder geval niet aan de orde was, want zelf heb ik nog weleens last van die beruchte ‘tress’…

Dagje uit
Op mijn vrije dagje ben ik met een Nederlands gezinnetje meegegaan naar een bergmeertje, waar ik het heerlijk heb gehad. Het was alleen wel een stukje rijden. Zo zat ik naast Esmée in de auto van haar ouders, die op de terugweg als een waar orakel een belangrijke mededeling deed. ‘Dit is een auto.’ Duidelijk was het in ieder geval wel.

Ambities
We hebben allemaal wel bepaalde ambities. Zo wil ikzelf bijvoorbeeld graag dokter worden. Kinderen hebben ook al ambities, en de ene ambitie is origineler dan de andere (want zeg nou zelf: ‘Ik wil dokter worden’ is ook niet zo’n originele uitspraak). Zo zat er bij mij een jongetje in de miniclub dat toch wel graag politieauto wilde worden. Meteen schoot ik in de lach en dacht ik terug aan mijn beste vriendinnetje dat vroeger in alle vriendenboekjes trots schreef dat ze speeltuin wilde worden. ‘Dan kunnen kinderen namelijk zo fijn in mij spelen’, vertelde er ze dan trots bij. Ahhh. Dan smelt je toch wel een beetje.

Neuspeutervinger
Tijdens voetbal zat ik vaak naast Pepijn, die zelf niet zo fan is van de beruchte balsport. Zijn vader zat naast hem, en samen moedigden ze dan zijn broer aan. Het spelletje leek hem echter geen bal te interesseren; geïnspireerd keek hij op dit specifieke moment namelijk al zeker 10 minuten naar zijn handen. Hij kwam tot een belangrijke ontdekking. ‘Mijn pinknagel groeit harder dan mijn andere nagels.’ Zijn vader keek wat verward op van het voetbaltafereel dat zich voor zijn neus afspeelde. ‘Dat komt omdat het je neuspeutervinger is.’ Pepijn gaf hierop nét wat te eerlijk antwoord: ‘Nee hoor, dat is namelijk mijn wijsvinger.’

Smikkelspel
Dit is wel een van mijn favoriete momenten deze zomer. De dag na het smokkelspel lig ik in het zonnetje aan het zwembad. Twee jonge meiden zitten naast me en vragen me naar dit beroemde spel. Ze geven aan dat ze het zo jammer vinden dat ze het hebben gemist, omdat ze nu eenmaal naar bed moesten. ‘Dat lijkt me wel leuk, hoor, zo’n smikkelspel’, zegt Jasmijn verlekkerd. Ik proest het uit; hier is het me helaas niet helemaal gelukt mijn lachen in te houden. Het klinkt in ieder geval goed.

Steengoede verstopplek
Zoals al eens bij flessenvoetbal bleek, is het toch wat lastig als Franse kindjes de basisregels van een spelletje niet goed kennen, en ik veronderstel dat deze basiskennis wel aanwezig is. Dit is zeker een leerpunt van de afgelopen zomer. Zo speelden we namelijk het smokkelspel, waarbij ik in alle talen duidelijk had uitgelegd dat het niet was toegestaan om smokkelwaar in je ondergoed te stoppen, en het bovendien de bedoeling is punten te scoren door smokkelwaar van A naar B te brengen. Toch was er een Frans jongetje dat het spel nog niet zo onder de knie had. Na een uur te hebben rondgefietst met een steen in zijn onderbroek zonder punten binnen te halen voor de smokkelaars, sprak ik hem eens aan en legde hem nogmaals de regels uit. De steen hebben we maar weggegooid.

Lekker eerlijk
Het allerleukste aan kinderen is dat ze zo lekker eerlijk zijn. Zo stonden we klaar voor een potje Levend Stratego, toen Dennis naar me toegerend kwam. ‘Sanne!’, riep hij verhit van het rennen. ‘Waar zijn jullie zo meteen met het Levend Stratego?’ ‘Oh, overal op de camping, Dennis, je kunt ons gemakkelijk vinden.’ ‘Super!’ Antwoordde hij me terwijl ik al enige opluchting meende te zien in zijn donkerbruine ogen. ‘Ik moet namelijk eerst even poepen, dus dat kan wel even duren.’

Al deze kleine binnenpretjes maken dit werk zo heerlijk om te doen. Ik geniet met volle teugen, en hoop de komende week nog wat grappige uitspraken aan de bovenstaande te kunnen toevoegen. Ik hoop dat

jullie net zo hartelijk hebben kunnen lachen om deze versprekingen, misstanden en oprechtheden als ik.

Liefs uit de Vogezen!

Sanne.



Onze blogger
Sanne Kox

Sanne Kox

Hi, mijn naam is Sanne en deze zomer heb ik lekker geblogd voor Team4Animation hier lezen.

Iets voor jou? Check onze laatste vacatures.


Delen maar!